Afgelopen weekend deed David met de lichte WU23 selectie mee aan l'Inverno sul Po, een wedstrijd over 6km op de Italiaanse rivier de Po. Hij werd hierbij vierde.
De lichte acht met David op 6 finishte op 23 seconden van de winnende Italiaanse acht, met daarin grote namen. Een persoonlijk verslag van David:
Na een trainingskamp in het zonnige Sevilla met temperaturen waar we in Nederland alleen van kunnen dromen, vertrok
ik met de lichte SB binnen 4 dagen alweer naar Torino, Italia. Dit onder begeleiding van Jeroen Spaans en Peter Wiersum en samen met de zware SB dames. In Torino werd op de Po een heuse wedstrijd georganiseerd: D'inverno sul Po. Hoe
blij we waren toen we in Sevilla uit het vliegtuig stapten, daar scheen immers de zon, was de lucht helder blauw en was het vooral lekker warm,
des te teleurgestelder we waren toen we in Italië in de sneeuw landden en het 0 graden bleek te zijn. We hadden op wat mooiers gehoopt, we vlogen
toch naar het zuiden? Gelukkig was het in Nederland niet veel beter.
Na een eerste Lavazza cappuccino op het vliegveld gingen we op zoek naar het River Hotel. Dit bleek nog een hele
opgave, maar gelukkig was onze regelneef uit Delft (Peter Wiersum) er en stortten we ons in de pendelbus richting station. Vanaf daar moesten we met een 'gewone bus' richting hotel. Deze bus bleek echter niet heel 'gewoon', we konden namelijk
niet in de bus betalen of een kaartje kopen. Na een stukje rijden besloot de buschauffeur
dat we toch een kaartje moesten hebben en zette ons zonder verdere instructies langs de weg. Waar moesten we een kaartje halen? Gelukkig was daar een Italiaanse dame die zich al een beetje
over ons ontfermd had, en hop daar ging onze regelneef samen met de Italiaanse op zoek naar kaartjes, dit alles
tot grote irritatie van onze mede-busreizigers. Na ongeveer 10 minuten stil te hebben gestaan, schoten Peter en onze beschermheilige de bus
weer in, zonder kaartjes. Er werden wat woorden gewisseld tussen de dame en de buschauffeur en we konden alsnog vertrekken. Gratis ritje
dus, de verkoopplaatsen waren dicht.
Wij waren reuze benieuwd in wat voor 8+ wij zouden mogen roeien, we hadden onze eigen boot niet meegenomen. Na onze intrek in het hotel te hebben genomen
vertrokken we naar een prachtige burgerclub: een oud gebouw met een gigantische eetzaal en vooral veel mooie skiffjes. Wat betreft de acht moesten we ons volgens Jeroen vooral voorbereiden op het ergste. Het werd een
Filippi uit 1992, met houten binnenwerk en zonder coxbox, temposhizzle, of andere comfort. Na het nodige afstelwerk voeren we een eerste training
in het donker, in de sneeuw, op de Po. Het was net de Efteling, na iedere bocht verscheen er een heel nieuw landschap met
allemaal lichtjes, bruggen en besneeuwde bergtoppen. Na de training mochten wij eten op de mooie burgerclub; aan lange tafels met witte
tafelkleden kregen wij de heerlijkste pasta’s, stoofvlees, polenta, aardappelen, salades en natuurlijk weer die verdomd lekkere cappuccino’s voorgeschoteld.
Zo brachten we een paar dagen door, het weer draaide wat bij, we kregen zowaar te maken met blauwe lucht en veel zon. Wel bleef het koud. Inmiddels waren de
dames ook gearriveerd met nog meer tools, boxjes, buigharries etc. de Ito’s keken hun ogen uit en kwamen dan ook naar ons toe “We
uze another system, we uze thiz” wijzend op de doldopjes. De buigharrie werd niet echt gewaardeerd. De
boot werd echter volledig gepimpt, Annemickey zou er versteld van staan.
De stad mochten we twee keer voorzichtig onveilig maken, het bleef echter bij Gelato’s, Pizza en nog meer capuccino’s.
Tot slot was er natuurlijk de wedstrijd. Om 10 uur werd er gestart, het was goed koud en de sneeuw liet zich weer zien. De startprocedure was wat anders dan in Nederland. Het was te vergelijken met
het Gentse QuickstartGo! alleen dan in onverstaanbaar Italiaans. Geen voorstart of iets dergelijks, gewoon praktisch vanuit stilstand
beginnen. We startten universeel, dus in dezelfde pakjes, die we van Proteus geleend hadden. Sander en Daan van Proteus konden namelijk makkelijk aan veel pakjes komen aangezien het bestuur een plank heeft vol met pakjes en thermo’s. Op Proteus krijg je pas een pakje als je overgangs bent, korporalen dat ze zijn. In het oranje, wit, blauw gehuld gingen we aldus van start. Peter had zowaar een heuse studie van de
stroming gemaakt de vorige dagen (www.nlroei.nl ) , zodat we daar optimaal gebruik van konden maken. Met nog wat Engelse termen tussendoor: "Swing!, swing!"
en "All at release!" werden we naar de finish gebruld (Wiersum scheen net uit Boston te komen, vandaar). We werden 4e van 18, best wel prima, want vóór ons waren wat zware Olympiërs en WK-roeiers geëindigd. Deze hadden zich in wilde mixes verdeeld over de verschillende 'Clubachten'. In Italië gaat
het namelijk een beetje zoals met het voetbal: een club koopt atleten aan om wedstrijden voor de club te winnen. Zo krijg je dus allerlei vreemde mixed boten,
zwaar, licht, WK, Olympisch, SB, alles zit door elkaar in de boot.
Na een paar laatste capuccino's vlogen we door een knalblauwe lucht over de Alpen terug naar huis. Het was een hectische en mooie week.
Arrivederci!
David
|
