Maar weinig roeiteams kunnen zeggen dat ze in een week vloeiend Spaans hebben leren spreken. Of dat ze Steffen de Vries de afwas hebben laten doen. Voor de MGD was dit appeltje eitje. Of beter gezegd: manzana huevos!

Waarom nou al deze kosten en moeite?  We zouden natuurlijk kunnen zeggen dat de trainingsfaciliteiten zo geweldig zijn in Sevilla: een licht stromende, vaak rustige rivier waar je lange ED trainingen op kunt varen, maar waar op een recht stuk ook een brede 2km baan is aangelegd. Het was uiteraard gaaf dat we opstegen vanaf een besneeuwd vliegveld en landden tussen de palmbomen. We kunnen noemen dat we voor een zacht prijsje in een gigantisch en luxe appartement terecht kwamen, inclusief bar, dakterras en een heleboel badkamers. Natuurlijk is het waar dat de terrasjes in Sevilla koffie voor een euro verkopen en dat je overal heerlijke tapas kunt eten. Maar we zullen er niet over liegen. De enige echte reden waarom roeiers naar Sevilla gaan is…DE ZON. Solera! Binnen twee dagen was iedereen veranderd van chagrijnige depressieve grijze muisjes in stralende en gretige roeitijgers. Onze boten waren gelukkig toch in Sevilla aangekomen en stonden te trappelen om de Spaanse wateren te bevaren. Gehuld in enkel een roeipakje en zonnebril konden we roeiend grote stappen maken. Wegens plotseling opkomende blessures (tja, 2 maanden niet geroeid) roeiden we geen dag in dezelfde opstelling, maar hierdoor konden we wel roeien met aanwezige Skøll-toppers. We stortten ons vol goede moed in het grote spel van ‘ zien en gezien’ worden, dat ontstond door de aanwezige collega-verenigingen en de SB-equipe. Op voorstel van Steffen gingen alle verspreide Skøllies woensdag heerlijk samen uit eten. Op vrijdag zagen we de nodige Sevilla-hotspots, zoals de geweldige 'binnenterras'  tapasbar El Patio. In de Cabonneria werden we een beetje bang van de zeer potige flamengodanseres-met-bakkenbaarden die ons boos tot stilte maande. Daarna lieten we de topdames (Anna had die dag 3x getraind, waarvoor hulde!) zien hoe een feestje er vroegah bij de junioren aan toeging in club Cathedral. En zaterdag, onze laatste dag, gaven we iedereen het nakijken toen onze boten al warm ingepakt (en ruim op tijd) op de botenwagen lagen. Onder het genot van een muziekje pikten we luierend op het vlot onze laatste zonnestralen mee. We kunnen er weer een tijdje tegenaan!

Manzana…huevos!